ഒരു കൗൺസിലിംഗ് അനുഭവം.!

ഇതു എല്ലാ അമ്മമാരും വായിക്കുക... 

ഒരു വൃദ്ധയായ സ്ത്രീ കൗൺസിലിംഗിന് വന്നു. എന്താ വിശേഷമെന്ന ചോദ്യത്തിന് കുറെ നേരം മിണ്ടാതിരുന്ന ശേഷം അവർ കരയാൻ തുടങ്ങി... കരച്ചിൽ അവസാനിച്ച ശേഷം അവരുടെ ജീവിതകഥ പറഞ്ഞു... വർദ്ധക്യത്തിൽ മനുഷ്യൻ ഒററപ്പെടുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് പറയുന്ന, തെളിയിക്കുന്ന ജീവിതകഥ...

അവരും ഭർത്താവും എറണാകുളത്ത് സർക്കാരുദ്യോഗസ്ഥരായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും സന്തുഷ്ടകുടുംബം, യാതൊരു അല്ലലുമില്ലാത്ത ജീവിതം, മിടുക്കന്‍മാരായ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ. എറണാകുളം നഗരത്തില്‍ തന്നെ വീട്. കുട്ടികള്‍ രണ്ട് പേരും നല്ല നിലയിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ് നല്ല ജോലി, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് സെററിൽഡായി. ഒരാൾ ബാംഗ്ളുരിലും, ഒരാൾ അമേരിക്കയിലും. സന്തോഷത്തോടെ, അഭിമാനത്തോടെ ജീവിച്ച കുറേ വർഷങ്ങൾ... അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ഭർത്താവ് മരിച്ചു. അതുവരെ യാത്രകളും, മക്കളെ മാറി മാറി സന്ദർശിക്കലും, പൊതു ജീവിതവുമായി ആക്ടീവായിരുന്ന ജീവിതം പെട്ടെന്നു നിറം കെട്ട് പോയി... മക്കളുടെ ഒപ്പം ഇടക്ക് പോയി നിന്നു, പക്ഷേ: തിരിച്ച് വന്നു. സ്ഥിരമായി നിൽക്കാൻ പററുന്നില്ല. അവരുടെ ഭാര്യമാരുമായി ഒത്ത് പോകുന്നില്ല. മക്കൾ ഇടക്ക് വിളിക്കുന്നത് മാത്രമായി അവരുമായി ബന്ധം ഒതുങ്ങി. അവരുടെ ഭാര്യമാരുമായോ, കുഞ്ഞുങ്ങളുമായോ ഒരു ബന്ധവുമില്ല. ഒററക്ക് താമസിക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ലത്തു കൊണ്ട് ഇപ്പൊ ഒരു ഫ്ളാററില്‍ താമസിക്കുന്നു. മക്കൾ വർഷത്തിലൊരിക്കൽ വരും, വരുന്ന അന്ന് മുതൽ കൂട്ട്കാരോടൊപ്പമാണ്. അമ്മയുമായി സംസാരിക്കാൻ സമയമില്ല, താത്പര്യവുമില്ല. ആരും ഇല്ലാതെ ഒററപ്പെട്ട ജീവിതം. ബാങ്കിൽ ഇഷ്ടം പോലെ പണമുണ്ട്, സ്ഥലവും, വീടുമുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ക്ക് അതൊന്നും വേണ്ട. അവരുടെ ഭാര്യ വീട്ടുകാരോടാണ് അവർക്കും, കുട്ടികള്‍ക്കും അടുപ്പം. അവരോടൊപ്പം ടൂറ് പോകുന്നു. സമയം ചിലവഴിക്കുന്നു. കൂടെ താമസിക്കുന്നു. അമ്മയെ ആർക്കും വേണ്ട. ഇപ്പൊ പലവിധ ശാരീരിക അവശതകളുണ്ട്, ഒരു സഹായത്തിനാരുമില്ല. ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട്, സ്നേഹിച്ച്, വളർത്തിയ മക്കൾ അവസാന കാലത്ത് കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് വിചാരിച്ചു. അവരുമില്ല. അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒന്ന് ഉമ്മവെക്കാനോ, ലാളിക്കാനോ യോഗമില്ല. ആരുമില്ലാതെ, ഒററക്കായി, മടുത്തു. അതും പറഞ്ഞ് അവർ കരയാൻ തുടങ്ങി.

ഞാൻ ചോദിച്ചു: ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാരുമായെങ്ങിനെ.?

കുറച്ച് നേരം അവരൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പറഞ്ഞു: ഭർത്താവിന്റെ വീട് നാട്ടിൻപുറത്താ. രണ്ട് അനിയത്തിമാരും, ഒരനിയനുമാ. അവരടുത്തടുത്താ താമസിക്കുന്നത്. അവർ തമ്മിൽ നല്ല ബന്ധവുമാണ്. പക്ഷേ: ഞാനുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല.

അതെന്തു പററിയെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവരുപറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാ സ്ത്രീകളും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാണ്.!

ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാര്‍ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരാണ്, ചെന്ന് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ എനിക്കവരുമായി അഡ്ജസ്ററ് ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. മാത്രമല്ല, അനിയന്റേയും രണ്ട് അനിയത്തിമാരുടേയും ബാദ്ധ്യത തങ്ങളുടെ ചുമതലയിൽ വന്നാലോ എന്നാണ് അന്ന് വിചാരിച്ചത്. അവിടന്ന് കലഹം തുടങ്ങി. പല പ്രാവശ്യം സ്വന്തം വീട്ടില്‍ വന്ന് നിന്നു. അവസാനം സ്വന്തം വീട്ടുകാര്‍ ഇടപെട്ട് നഗരത്തില്‍ തന്നെ വീട് വാങ്ങി തന്നു. ഭർത്താവ് എല്ലാ ആഴ്ചയും വീട്ടില്‍ പോകും, ആ സമയത്തും, അദ്ദേഹം അമ്മയ്ക്കോ സഹോദരങ്ങൾക്കോ വേണ്ടി പണം ചിലവാക്കുംബൊ വഴക്കിട്ടുണ്ട്. ഞാനും മക്കളും അനുഭവിക്കേണ്ട പണം അങ്ങനെ കളയാനുളളതല്ല എന്നാണ് അന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. ഇപ്പൊ മനസ്സിലാകുന്നു, അങ്ങനെ കൂട്ടിവെച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യമുണ്ടായി. മക്കൾക്കതൊന്നും ഇന്ന് ആവശ്യമില്ല. അന്ന് ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാരോട് അകന്ന് നിന്ന്, അവരെ ശത്രുക്കളായി കണ്ട്, മക്കളെ സ്വന്തം വീട്ട്കാരോട് മാത്രം അടുപ്പത്തിൽ വളർത്തി. അവരോടൊപ്പം യാത്രകൾ പോയി. ഇപ്പൊ മക്കൾക്കും അവരോട് അടുപ്പമില്ല, അവർക്കുമില്ല. ആരുമില്ലാതെ ഒററപ്പെട്ടു പോയി. മക്കളുടെ ഭാര്യമാർ പരിഷ്കാരികളാണ്. അവർക്ക് എന്നെ അത്ര പോര. സ്വന്തം വീട്ട്കാരോടാണ് അടുപ്പം, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുമതേ. കുഞ്ഞുങ്ങളെ പണ്ട് കണ്ടതാണ്. അവരെ ഒന്ന് ലാളിക്കാൻ, സ്നേഹിക്കാൻ കൊതിയാകുന്നു.  പക്ഷേ: കാണാൻ പോലും പററുന്നില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

ഞാൻ പറഞ്ഞു: നമ്മൾ ചെയ്തതെന്തോ, അത് തന്നെ തിരിച്ച് കിട്ടും. നിങ്ങൾ ഭർത്താവിന്റെ വിട്ടുകാർക്ക് എന്ത് നല്കിയോ അത് തന്നെയാണ് ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മക്കൾ തിരിച്ച് നൽകുന്നത്. ഈ കാര്യത്തില്‍ നിങ്ങളോടെന്ത് പറയണമെന്നെനിക്കറിഞ്ഞ് കൂടാ. കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നശേഷം അവരെഴുന്നേഴുന്നേററ് പോയി.

നാമെല്ലാവരും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ട കാര്യം, നമ്മൾ നൽകുന്നത് തന്നെയാണ് നമുക്ക് തിരിച്ച് കിട്ടുക എന്നതാണ്. കാരണം, ദൈവം ഉണ്ട്, അവിടുന്ന് നീതിമാനാണ്. ആരോഗ്യവും സൌകര്യവുമുളള കാലത്ത്, ഭർത്താവിന്റെ, ഭാര്യയുടെ വിട്ടുകാരുമായി ബന്ധങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചാൽ അവസാന കാലത്ത് നമ്മൾ ഒററപ്പെടില്ല. സ്വാർത്ഥ ലാഭത്തിനായി അവരുമായി കലഹിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ ജീവിതാവസാനം ഒററപ്പെട്ട് പോകും.

ഇത് മറ്റാരെയും കുറിച്ചല്ല, ഇത് വായിക്കുന്ന നിന്നെക്കുറിച്ച് തന്നെയാണ്‌ സഹോദരീ /സഹോദരാ...